Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Κι είχαμε και το καθημερινό: "Tα έχασες τα χαρτιά Πατριώτη!"

Είμαστε οι Τράπεζες το "ισχυρό Χαρτί". Και τρώμε κάθε μέρα το περισσότερο ξύλο από τα υπόλοιπα χαρτιά του Κόσμου. Κάθε μέρα πέφτουμε περισσότερο από 2% μέσο όρο παρακάτω από τα υπόλοιπα χαρτιά. Για να μην αρχίσουμε τίποτα συγκριτικές αποδόσεις την τελευταία διετία και αρχίζει να γελάει και ο Γειάσου Πέντε. Όποιος δεν κατάλαβε ποιος είναι ο Γειασου Πέντε είναι αγορασμένος CITI στα 50 δολάρια.

Σκεφθείτε (όσοι και όσο μπορείτε): 2% παραπάνω πτώση μέσο όρο τα τελευταία 3 χρόνια στην Ελλάδα και τέσσερα χρόνια στον υπόλοιπο κόσμο. Η επαχθέστερη χρηματιστηριακή διάκριση που έγινε ποτέ (έπρεπε να έχουν μηδενίσει ήδη και ακόμα είναι πάνω από το ΜΗΔΕΝ).

Και μόνο το 2% παραπάνω πτώση αρκεί για να καταρρεύσει ο μύθος του Ισχυρού Χαρτιού, του Καλού Χαρτιού. Που ακούστηκε τα Καλά Χαρτιά να πέφτουν περισσότερο από τα υπόλοιπα Χαρτιά;


Φαινομενικά Frapezares μας, οι κακές εταιρείες, τα κακά Χαρτιά, οι κακοί Δανειζόμενοι, το ανεπαρκές θεσμικό πλαίσιο μοιάζει να σας καταπιέζουν. Αυτό όμως, Τράπεζες, Τραπεζίτες και δημοσιογραφοτραπεζίτες, είναι δική σας επινόηση. Όπως οι τρομοκράτες προκαλούν τις δικτατορίες που τους βοηθάνε να καταλήξουν κάποτε στη λαϊκή κυριαρχία, έτσι κι εσείς τους μη Τραπεζίτες τους εγκαταστήσατε επάρατους, για να δημιουργήσετε την τρομοκρατία της ενοχής.

Και ισχυρότερη καταπίεση από αυτή της ενοχής δεν υπάρχει.

Πας μη έχων σχέση με Τράπεζα ή Τραπεζικό Χαρτί στο χαρτοφυλάκιο του σημαίνει ένοχος. Για όλα.


Αρχίζετε τη μαζική παραγωγή και διανομή ενοχής σαν θεματοφύλακες τις κοινωνικής ειρήνης και συνεχίζετε σαν διαχειριστές της ρευστότητας ΜΑΣ . . .

Από όλα τα πολυεθνικά μονοπώλια το πιο αλλοτριωτικό είναι το μονοπώλιο της ενοχής. Και το έχετε εσείς!

Η ενοχή φέρνει τα εμφράγματα και τις κρίσεις.

Χάρη σε σας νιώθουν οι υπόλοιποι πάντα ένοχοι. Από τη στιγμή που δεν σας βάζουν στα χαρτοφυλάκια τους οι επενδυτές, οι δημοσιογραφοτραπεζίτες γράφουν: "Χάρη, θα με πεθάνεις!" Ακόμα και την επόμενη στιγμή που πεθαίνουνε οι επενδυτές σας οι δημοσιογραφίτες γράφουν: "Χάρη μου, που με αφήνεις!" Έτσι που του έρχεται του Χάρη να ζητήσει συγγνώμη... αλλά δεν μπορεί τα τίναξε.

Ένοχοι όταν σας αγοράζουνε τις μετοχές σας και μετά από λίγο κορυφώνουνε οι τιμές τους προφανώς γιατί όσοι σας αγοράζουν σας κρατούν σφικτά για να μη σας χάσουν και τελικά σας πνίγουν και πνίγονται.

Ένοχοι όταν δεν αγοράζουνε τις μετοχές σας και μετά αρχίζει το μακρύ ράλλυ της κορύφωσης. (αν και μια ζωή η κορύφωσή σας είναι σαν του παπού των 80 ετών και βάλε).

Ευτυχώς για τις Τράπεζες και δυστυχώς για τους υπόλοιπους που υπάρχουν και οι δημοσιογράφοι αναλυτές που γράφουν: "θα τα χάσεις τα χαρτιά Πατριώτη αν δεν τα αγοράσεις" ώστε η κορύφωση να συνοδευτεί με ξεφόρτωμα όπως όλες οι φυσιολογικές κορυφώσεις.

Όταν σας παντρεύονται είτε από ανάγκη (επειδή διάβαζαν κανένα πατριώτη δημοσιογράφο) τους φωνάζετε: "Σου έδωσα τα καλύτερά μου χρόνια!". Κι όταν - οϊμέ! - δεν σας παντρεύονται (το αυτό, πιο δραματικά). Όταν πουλάτε ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΑ με κέρδος οι δημοσιογράφοτραπεζίτες σας γράφουν επικριτικά: "Τις πλάνεψες, τις ζάλισες, τις παρέσυρες! Αγόρασέ ξανά να τις αποκαταστήσεις".

Κι ΟΤΑΝ πουλάνε τα πρόβατά ΠΑΝΤΑ με χασούρα και ζητήσετε τα ρέστα τότε οι δημοσιογραφοτραπεζίτες σας γράφουν επικριτικά:"Κατάλαβα - δεν μπορείς!".


Η ενοχή των υπολοίπων αγκαλιάζει τα πάντα: Οι υπόλοιποι φταίνε για τον πληθωρισμό, για τους πολέμους, για την ενεργειακή κρίση - ακόμα και για τον καιρό. Οι Τράπεζες, οι πολιτικοί, οι δημοσιογραφοπατεροτραπεζίτες ποτέ!

"Πίσω από κάθε μεγάλη Εταιρεία υπάρχει μια Τράπεζα" λένε. Ίσως (γράφω). Αλλά οπωσδήποτε (ξαναγράφω) πίσω από κάθε αποτυχημένη, υπερδανεισμένη, ανάλγητη, ευνουχισμένη, κακόμοιρη Εταιρεία υπάρχουν σίγουρα παραπάνω από μια Τράπεζες.

Η οικονομολογική έρευνα έχει αποδείξει πως το 85% των αποφάσεων στην κοινωνία της επιχειρηματικής οικονομίας παίρνονται άμεσα ή έμμεσα από τις Τράπεζες (κυρίως έμμεσα).

Αριστουργήματα μακιαβελικής πολιτικής. Μας υποβάλλετε την απόφασή σας και μετά (αν τα πράγματα δεν πάνε καλά όπως ΠΑΝΤΑ) μας θεωρείτε υπεύθυνους για αυτή.


Η δημοσιογραφική προπαγάνδα (βλέπε Μαβρίδηδες) μας έχει ζαλίσει με την εικόνα της Τράπεζας σκλάβας των Δανειζομένων της.

Και η εικόνα του Δανειζομένου υποζυγίου (του κουβαλητή) που δουλεύει για να χάνει η Τράπεζα του στο Παγκόσμιο κουμ-καν,  γιατί Μαβρίδη, δεν την παρουσιάζεις?

Φανερό είναι πως υπάρχουν λίγες Τράπεζες που δε σκοτώνονται για το νοικοκυριό, ίσως να υπάρχουν κι άλλες λίγες που δεν παίζουν κουμ-καν. Αλλά Δανειζόμενοι "μη κουβαλητές" δεν υπάρχουν.

Και δε φτάνει που πέφτετε περισσότερο 2% κάθε μέρα , σας παρουσιάζουν οι δημοσιογραφοδήμιοι των υπολοίπων και ως περιζήτητες μετοχές.


Οι Τράπεζες είναι ικανές να εγράψουν απεριόριστο αερτζίδικο ποσό κερδών την ημέρα, πόσο κοστίζει το μελάνι σήμερα νομίζετε? Άσε που πάλι τσάμπα τους βγαίνει μια και οι εγγραφές είναι ηλεκτρονικές πλέον.

- Εσείς, κύριε Δανειζόμενε, μπορείτε τρίπαξ?

Και το τραγικότερο προνόμιο; Οι Τράπεζες δεν είναι ποτέ ανίκανες και όταν πολύ συχνά τα τελευταία διακόσια χρόνια πέφτουν έξω δεν το παραδέχονται ούτε αυτές (λογικό) ούτε οι δημοσιογραφοπροστάτες τους (λογικότερο).

Λένε πως το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις το κέφι σου και να σε πληρώνουν για αυτό.

Υπάρχει πιο μεγάλο κέφι από το να Δανείζεις με χρήματα που δεν σου ανήκουν;

Αλλά ποιον πληρώνουν για αυτό το κέφι τους; Όχι βέβαια τους Δανειζόμενους .


Οι μεγάλες Τράπεζες (όχι δεν εννοώ την ΕΤΕ) είναι η κορυφαία στιγμή της Τραπεζικής παντοδυναμίας.

Οι μεγάλες Ελληνικές Φράπεζες με τη βοήθεια του νονού που λέγετε  κράτος, γοήτευαν, γλεντούσαν, κυβερνούσαν, διάλεγαν τους Δανειοδοτούμενους τους και αποσπούσαν περιουσίες για να δίνουν αυτό που οι άλλοι πελάτες τους, τους το καταθέτανε δωρεάν! Εεεε καλά μερικές φορές (και για διάστημα ωρών) ο τόκος που δίνανε μείον ο πληθωρισμός ήταν κατά τους οριακά.

Είναι τόσο αεριτζίδικο το μοντέλο τους που η τιμολόγηση του ήλιου και του οξυγόνου φαίνεται πταίσμα!

Κι εσείς, Τράπεζες, δεν είχατε ποτέ ανάγκη. Ο νόμος της προσφοράς χρήματος και της ζήτησης πάντα μεροληπτούσε για σας.

Οι Τράπεζες εξαιτίας της μόχλευσης των χρημάτων που δεν τους ανήκουν καταναλώνουν δεκαπλάσιο εισόδημα από αυτό που παράγουν. Κατ' επέκταση οι Εταιρείες που παράγουν, οι καταθέτες που καταθέτουν απολαμβάνουν το ένα δέκατο της δουλειάς τους (πού είσαι Μαρξ με την υπεραξία σου... Να δεις ποιος δουλεύει... ή μάλλον ποιος δουλεύει ποιον!!)